ณ บ้านกลิ้งกลอง...สาม(จบ)
posted on 07 Dec 2009 01:49 by lilfeitสวัสดีหนึ่งครั้ง ยิ้มให้ซักทีสองที 
ห่างหายไปเป็นครึ่งเดือน สาเหตุมาจาก ความขี้เกียจ
ที่สลัดออกไม่ได้ซักกะที ๕๕๕
เรามาต่อกันเลยดีกว่าเนอะ
อยู่นี่ ก็ทำเกือบทุกอย่างที่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทำกัน
ตั้งแต่ล้างจาน จัดโต๊ะอาหาร ยัน กวนปูน ไม่เว้นแม้แต่งานผู้ชาย
อาทิเช่น กวนปูน นั่นแหละ โอ้ววว แขนใหญ่สุดๆ
เช้าๆ กินข้าวเสร็จ ก็เข้าแถว เคารพธงชาติ สวดมนต์ ออกกำลังกาย ย้อนวัย
แล้วพี่ปาล์ม(ประธานค่าย)ก็มาพูด ๆ ๆ ๆ สรุปงานว่าไปถึงไหนแล้ว
แล้วต่อด้วยประธานโครงการ อย่าง บอล(วนศาสตร์ ปีสอง)
มีวันนึง บอลสั่งถอนหญ้า เพราะ งานก่อสร้างผู้หญิง ทำไม่ได้
มันสั่งถอนหญ้าตรงถนนทางเข้า ซึ่งเป็นดินแข็งๆ
กลางแดดร้อนๆ เวลาแปดถึงเก้าโมงเช้า โดยประมาณ
เป็นวีรกรรม ที่ฝังใจผู้หญิงทุกคนในค่ายมากกกกกกกก
ใครๆ หลายคนก็เกลียดบอลตั้งแต่วันที่สั่งถอนหญ้า
บอลจะเป็นคนแบ่งงานให้พวกเราทำ ช่วยแบ่งนะ แต่บอลไม่ค่อยทำ ๕๕๕
เวลาจะกวนปูน ต้องขนทราย ขนหิน ขนปูน
จะมีบอลเป็นต้นเสียง คอยเรียกสาวๆ มาขน
ด้วยเสียงอันแหลม และเป็นเอกลักษณ์ของบอล
ทำให้หลายคนจำได้ และนึกผวา ว่าบอลจะสั่งถอนหญ้า อีกเมื่อไหร่
สาวๆ ทั้งหลายก็เลยไม่ชอบเสียงบอลไปด้วย
บอลเอ๊ยย ทำไมมีแต่คนไม่ชอบแกนะ ๕๕๕
แต่ก็ไม่ได้เกลียดอะไรบอลนักหรอก ก็เอาฮา กันในค่าย เหอ ๆ
มาค่ายได้รู้อะไรเยอะ โดยเฉพาะ...
ฉันเพิ่งจะรู้ว่า ตัวเองแพ้หญ้า แพ้ยุง ปกติไม่เคยเป็นอะไรเลย
ตอนนี้กลายเป็นแผนที่ไปหมดแล้ว ถูกแดดตัวดำปี๋ ตอนนี้ก็ยังไม่ขาว ๕๕๕
และยังได้พบกับเด็กมหัศจรรย์
น้องก๊อต เด็กผู้ชาย ประมาณ ปอสาม
การพูดจาจีบปากจีบคอ มากๆ
จนอดคิดไม่ได้ว่าน้องเป็นอย่างว่ารึเปล่า เหอๆ
คำพูดที่ใช้แทนตัวเอง คือ ชั้น เรา น้อง ย้ำอีกทีว่าเด็กผู้ชายนะ
แต่น้องน่ารัก ว่าง่ายสอนง่าย มาเล่นกับพวกเราทุกวันเลย คิดถึงน้องจัง
ชีวิตวนไปวนมาแบบนี้ทุกวัน สิบกว่าวันที่ว่านานๆ
กลายเป็นว่าค่อยๆจะหมดเวลาของความสุขลงไป
จนวันนึงได้กระดาษ มาหนึ่งใบ ขนาดครึ่งA4 เพื่อเขียนความรู้สึก
ตอนแรกก็คิดไม่ออก พอเขียนๆ ความคิดก็มาจุติ ณ ปลายนิ้ว
.
..
...
....
.....
......
.......
" จิตอาสา " คืออะไร ไม่สามารถให้คำนิยามได้
หากฉันไม่ได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง
ฉันจึงใช้เวลาที่มีตรงนี้เพื่อทำสิ่งที่เรียกว่า จิตอาสา
สิ่งที่ทำด้วยหัวใจ สิ่งที่ทำเพื่อสร้างโอกาสให้กับผู้อื่น
สิ่งที่ทำโดยไม่หวังอะไรตอบแทน
แต่กลับมาได้มาซึ่งรอยยิ้มแห่งความสุข มิตรภาพ
ความทรงจำดีๆ ความอบอุ่นทั้งกายและใจ
ที่ทำให้ค่ายเป็นมากกว่าค่าย ไม่ใช่เพียงแค่สร้างเสร็จ
แล้วกลับไป ไม่รู้จักกัน ไม่ทักทาย
แต่พวกเราเปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน
ระยะเวลา สิบห้าวัน ถือว่านานพอสมควร
สำหรับการอยู่ร่วมกันของคนแปลกหน้า
แต่เมื่อได้มาอยู่แล้วสิบห้าวันนั้นถือว่ายังน้อยไป
เพราะอีกไม่กี่วัน ก็ต้องไปจากที่ๆไม่เคยคิดว่า
จะอยู่ได้จนวันสุดท้าย ไปจากคนแปลกหน้า
ที่ปัจจุบันกลายเป็นสนิทสนม
แต่ฉันจะเก็บเรื่องราวและภาพความทรงจำดีๆเหล่านี้ไว้
ขอขอบคุณตัวละครทุกคนที่ร่วมสร้างสรรค์เรื่องราวดีๆ
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกถึงความผูกพัน ขอบคุณค่ะ^^
.......
.....
....
...
..
.
อ่านแล้วดูเว่อๆ นะ
แต่ความรู้สึก ณ ตอนที่เขียน เป็นแบบนั้นจริงๆ
พอจบค่ายก็ได้ไปเที่ยว กับเพื่อนพี่ในค่าย ได้ดำน้ำด้วย
สนุกสุดๆ เพื่อนที่มันจะลงทะเบียนให้โทรหาว่าอยู่ไหนกับใคร
เลยบอกไปว่ามาเที่ยวกับเพื่อนในค่าย
มันถามว่าไว้ใจได้หรอ
ก็ตอบไปว่า อยู่ด้วยกันตั้งสิบห้าวัน ไว้ใจไม่ได้ให้มันรู้ไป
บางทีการที่เราอยากจะรู้จักใครให้ดีกว่าเดิมนั้น
อาจจะต้องลองเสี่ยง ด้วยการไว้ใจซึ่งกันและกัน
มันคงจะไม่เสียหายอะไรมาก ว่าไหม?
ที่ไปด้วยก็มี ปุ๋ย แอน (วิทยาศาสตร์ ปีสอง)
พี่นัน (เศรษฐศาสตร์ ปีสาม) หลงอีกแล้ว
ทำไมชอบอยู่กับน้อง จะได้ถูกมองว่าเป็นปีสอง รึเปล่า ๕๕๕
ดูรูปกันๆ ๆ
ตอนเย็นๆ ตรงร้านอาหารน้าของปุ๋ย
บริเวณ หาด พระอาทิตย์กำลังตกดิน
อีกซักรูป
สองสาว ปุ๋ย & แอน
สองสาวอีกครั้ง (แอบเอียง)
สองคนนี้กระโดดได้แมนมากกกก ๕๕๕
สาว สาว สาว
พี่นันโดนแกล้งดึงลงทะเล
น้องเสก โลโซ รึเปล่า ไม่ได้ถาม
น้องมาเดินเล่นรอพ่อมั้งนะ เลยถ่ายซะ
ภายในถ้ำมรกต
ต้องดำน้ำเข้ามานะ
ปลาเสือล่ะมั้ง ไม่แน่ใจ
สวยสุดๆอ่ะ ถ่ายตอนอยู่บนเรือ
โยนขนมปังลงไปมันเลยมากินๆ กัดๆ
สุดท้ายขนมปังหมดเพราะคนกินมากกว่า
ดำน้ำเป็นอะไรที่ใช้พลังงานเยอะมาก
ข้าวก็เอามานะกินไปแล้ว แต่ไม่อิ่ม จริงๆ ๕๕๕
ปล. จบแล้วจ้า (กว่าจะจบ ๕๕๕)
สังเกตรูปไหม มีแต่ซีลูเอต ก็มันชอบน่ะ
สวยๆ ๆ ชมเองเลย ๕๕๕
คิดถึงนะกลิ้งกลอง
คิดถึงนะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน
ลืมบอกว่า ได้เห็นทางช้างเผือกที่นี่ด้วย สวยมากๆ ๆ
